|
|
| |
|
|
| |
بنام ايزد يکتا
چرا
سلمان؟
روزگار غريبی است.
و ما غريبان روزگار،
اگر چه نفس در این ديار فرو می بريم و بر می آريم،
امّا دلهای آفتابی ما
فرسنگها دور از این کرانه به تپش ديرين خود ادامه می دهد؛
آخر دل است و سوای همه
چيز، رسم خويش دارد.
و ماييم و اين دل
مهجور که گاهی چشمهايمان را در حسرت
يک طاقنمای گلی به اشك می نشاند،
و گاه نيز گوشهايی را
که تشنه گلبانگ مناره هايند، به جستجوی صدای آشنا می کشاند.
و ماييم و اين
تحيّر
ساليان که چه بايد کرد؟
و پاسخ این که: اگر
رنگ باختگانيم ..... که هيچ،
و اگر دلبستگانيم به
آيين و ديار، پس نه مهربانترين رسولی را فراموش کنيم که قرنها پيش،
آمد و ارمغانش عشق بود
و لبخند،
و نه زيباترین سرزمينی
که خاکش آغشته باران عاطفه هاست.
پس گفتيم بايد چون
سروهای کهن شيراز استوار ماند: سرافراز آسمان و پنجه در پنجه خاک.
آن گاه از پشت قرنها
صدايی شنيديم که ما را می خواند.
چهره ای بود آشنا،
اگرچه او را پيش از اين نديده بوديم.
پيشاپيش
ياران رسول
ايستاده بود و به ما چشم دوخته بود.
در نگاهش، هم اميد موج
می زد و هم اضطراب را می شد فهميد.
شنيدیم که
يا زبان ما
سخن می گويد،
و نامش را به آسانی بر
دل نشانديم که سلمان بود.
و يادمان می آورد و
نهيبمان می زد که:
دور از
وطن هم می توان جستجوگر حق بود و پويای راستی
و اينگونه، سخن با
نام او آغاز شد.
پارسی نژادی که نه
تنها پیشاهنگ
ياران، که کلام رسول خويشاوندی شگفتش را نيز خبر داده بود*.
پس با او گفتيم: ما که چون تو ريشه در خاک ايران داريم و سر در هوای ايمان،
همّت از نام تو می
طلبيم تا رنج غربت از جانمان برهد و لب به نام تو می گشاييم تا بشكفيم و
نپژمريم.
نام هماره بلندی که
يادآور عشقت به پاکی و مهر است.
نامی که چون چشمه های
جاری در کوه ساران البرز، هميشه زلال خواهد ماند.
|
|
| |
|
|
|
|
